«Από μία κλωστή αληθινού χρόνου…» | Μικρές σκέψεις για τις γιορτές που πέρασαν

Οι μέρες των Χριστουγέννων, μοιραία ξυπνούν μέσα μας κάτι από το παιδί που υπήρξαμε κάποτε. Βοηθάει βέβαια αν έχεις την  ευκαιρία να ακολουθήσεις όλα τα εθιμοτυπικά της γιορτής. Αν έχεις στολισμένο σπίτι, δέντρο, παιχνίδια… Δεν έχουν όλα τα παιδιά, όπως και δεν πάει σε όλα τα παιδιά ο Αη Βασίλης. Αυτή είναι μια αλήθεια που καλούμαστε εμείς οι μεγάλοι πλέον να αναγνωρίσουμε. Ο κόσμος δεν είναι δίκαια μοιρασμένος. Ένα το κρατούμενο λοιπόν…

 

 

Επιστροφή για την ώρα στη μικρή αναδρομή στην παιδική ηλικία. «Στο χρόνο που άλλαζε μαζί σου, πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου», όπως τραγούδησε ο Διονύσης Σαββόπουλος πριν καιρό. (σημ:Μεγάλωσε κι αυτός…και άλλαξε όπως όλα). Σκεφτόμουν λοιπόν τι κρατάω στη μνήμη μου, τι επαναφέρω από εκείνα τα μακρινά Χριστούγεννα, τις μακρινές Πρωτοχρονιές. Ως παιδί, είχα πρόσβαση σε μια ελάχιστη δοσολογία στο καταναλωτικό ντελίριο… Οι γονείς μου δηλαδή. Ως παιδί τότε το βίωνα κάπως μελαγχολικά αυτό. Δεν είχα ρωτήσει ποτέ αν υπάρχει «Αη Βασίλης». Δεν του είχα γράψει ποτέ γράμμα.  Πίστευα άραγε; Δεν ξέρω. Δεν ήταν αυτό το πρόβλημά μου.  Σήμερα βέβαια ο γιος μου, όποτε έρχονται Χριστούγεννα, απολαμβάνει τις συνέπειες της τότε αδυναμίας…

Όμως το «θαύμα πάλι ήταν αλλού». Γιατί θαύμα υπάρχει. Το θαύμα είναι το παιδί. Η σωτηρία της γέννησής του. Μια δεύτερη, τρίτη, τέταρτη ευκαιρία  να αλλάξουμε, να συγχρονίσουμε τις ζωές μας σε ένα νόημα. Από αιώνες πριν, η γέννηση ενός νέου κόσμου, ενός νέου χρόνου, ήταν το ζητούμενο.

Και φέτος, όπως προσπαθώ όλα τα χρόνια που είμαι μανούλα, πέρα από τις λαμπερές αγορές στις οποίες με «σέρνει» η προσταγή της υλικής αφθονίας, γιορτάζω το παιδί μου. Του δίνω αυτό που δικαιούται. Χρόνο. Νέο χρόνο, με αγάπη, με διάθεση, με κοινή ζωή. Σκέφτομαι ότι στη μνήμη μου από τις γιορτές των παιδικών μου χρόνων, μπορεί να μην καταγράφηκε η χαρά του «unboxing», όμως επιστρέφουν εικόνες χαράς και ζεστασιάς. Γιορτές… Χρόνος, που μετρά όχι γιατί φεύγει αλλά γιατί μένει. Γίνεται ζωή. Τώρα, που επισήμως τελειώνει αυτή η περίοδος, με το άνοιγμα των σχολείων για εκείνον, με την επιστροφή στη δουλειά για μένα, καταλαβαίνω πως κυριολεκτικά η ζωή μας κρέμεται από μια κλωστή αληθινού χρόνου.

Αν πιάνουν οι ευχές μας ακόμη, ας δυναμώσει η κλωστή αυτή. Ας δυναμώσει ο χρόνος «του μαζί».

Και για το κρατούμενο του κόσμου μας, για εκείνο το μερίδιο της ευτυχίας που μοιάζει με ολόκληρη πίτα για κάποιους και για τους περισσότερους ένα ψίχουλο από γιορτινά «φιλανθρωπικά» γκαλά, να κάνουμε από την αρχή την πράξη της μοιρασιάς αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.

Ε.Χ.