Welcome to Mordor…
Αρχή της εβδομάδας. Οι ειδήσεις απανωτές για έναν κόσμο που λες ότι δεν μπορεί να υπάρχει. Κι όμως, σε αυτόν ζούμε γιατί αυτόν φτιάχνουμε. Με την αδιαφορία, με την κακιασμένη στάση μας απέναντι σε όλα, με την μικρότητά μας, με το να δείχνουμε με το δάχτυλο, με το κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Έναν κόσμο που εμείς είμαστε πολύ μεγάλοι, και τα παιδιά πολύ μικρά.
Οι ειδήσεις περνούν σαν ταινία θρίλερ … Σκηνή πρώτη. Ένας 15χρονος αυτοκτονεί. Δεν ζητάει βοήθεια ζητάει εκδίκηση από τους γονείς του που τους αγαπά. Δεν αισθάνεται ότι μπορεί κάποιος να τον βοηθήσει. Είναι αβοήθητος. Κάποιοι προφανώς έχουν βάλει το χέρι τους. Κάποιοι τον έχουν πείσει γι’αυτό. Κάποιοι τον έχουν πείσει ότι είναι μόνος, περιττός ποιός ξέρει τι άλλο! Ίσως είναι παιδιά που κάθονται σε ένα σαλόνι ενώ συζητούν οι γονείς τους. Ίσως βλέπουν μια επιθεώρηση και γελούν με τον τύπο που γελοιοποιεί τους γκέι. “Χαχαχα έτσι έτσι…τι ωραία που τα λέει”. Ίσως βρίσκονται μπροστά σε μια πιο σοβαρή κουβέντα…”αν ο γιος μου΄ ήταν γκέι θα τον έσφαζα στο γόνατο” ή “Αυτός είναι ανώμαλλος…”. Μπορεί και κάτι λίγο πιο ήσυχο, “α αυτός θα κάνει το παιδί του φλώρο τον τρέχει να μάθει πιάνα ” κοκ
Ούτε καν φαντάζεται ότι μόλις κατέστρεψε το παιδί του, ίσως και το παιδί κάποιου άλλου ανθρώπου.
Σκηνή δεύτερη: 63χρονος στα Τρίκαλα χρησιμοποιούσε το σκυλάκι του για να ασελγεί σε παιδιά, σύμφωνα με όσα τον κατηγορούν. Ένα από αυτά μιλάει στους γονείς του, ζητάει βοήθεια γι’αυτό που του συνέβη.
Λίγο καιρό πριν, εκπαιδευτικός ασελγούσε σε μαθήτριες. Κάποιοι έπεφταν από τα σύννεφα…
Σκηνή τρίτη: Παιδιά στην Ταϊλάνδη βρίσκονται εγκλωβισμένα σε μια σπηλιά. Ο κόσμος τρελαίνεται. Ορθώς βέβαια, για το παράδοξο της υπόθεσης. Είναι περισσότερο παράδοξο για τη Δύση ο εγκλωβισμός παιδιών σε μια σπηλιά από ότι ο σεξοτουρισμός των παιδεραστών στην ίδια περιοχή και σε όποια άλλη περιοχή. Για το θέμα δεν υπάρχουν τηλεοπτικά συνεργεία …ποιόν ενδιαφέρει άλλωστε;
Σκηνή τέταρτη: Ένα παιδί εξαφανίζεται. Ένα 12χρονο αγόρι, από το χώρο φιλοξενίας προσφύγων στο Κουτσόχερο Λάρισας. Οι πρόσφυγες κλείνουν το δρόμο. Ζητούν να συνεχίσουν οι έρευνες, την προστασία των παιδιών τους, καλύτερες συνθήκες κτλ Τα σχόλια πατεράδων και μανάδων… κάτω από την είδηση στο facebook “Πετάξτε τους στον Πηνειό”, “Να μας αφήσουν ήσυχους”… “Εμείς πληρώσαμε για το δρόμο…”και τους λες “μιλάμε για την εξαφάνιση ενός παιδιού”…Και απαντούν “ναι αλλά εμείς πληρώσαμε το δρόμο”.
Τα “Ορκ” της Μόρντορ… άβουλα,σκοτεινά και άδεια. Μια μέρα φοβάμαι, ότι θα μείνουμε στον κόσμο μόνο οι μεγάλοι. Να μετράμε τους αριθμούς μας, να ξεχωρίζουμε τα χρώματά μας, να ανταγωνιζόμαστε για τις “τελειότητές” μας. Αψεγάδιαστα κτήνη… Θα μείνουμε ένας κόσμος χωρίς αθωότητα…