“Θαύματα” τέλος, μόνο ζωή!
Είμαστε στο ζενίθ των υποχρεώσεών μας. Όλα γύρω μας τρέχουν όπως κάθε Τετάρτη κι όλο μένει κάτι που αναβάλλουμε, κάτι που περισσεύει…Κάτι που θυμόμαστε πολλές φορές στο παραπέντε, όταν ίσως πια δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτα και παραδινόμαστε στην προσμονή ενός θαύματος… Η Γενική – Οικογενειακή Γιατρός Δωροθέα Βουτσελά, δίνει το σχήμα σε αυτή την τόσο σημαντική εκκρεμότητα, που θα έπρεπε να είναι προτεραιότητά μας μέσα από ένα κείμενο που ταρακουνά τον μεσοβδομαδιάτικο ίλιγγο…
[divider]
#Το_θαυμα
Και άλλες ιστορίες καθημερινότητάς.
Με αφορμή μια ανάρτηση φίλου και συναδέλφου και τα σχόλια που ακολούθησαν, τύπου, “όλοι χρειαζόμαστε ένα θαύμα “, “πρώτα ο θεός και μετά ο γιατρός” και άλλα τέτοια σε αυτό το μοτίβο, προβληματίστηκα η αλήθεια είναι.
Το θαύμα το χρειαζόμαστε για την ιαση? Και αν ναι ο γιατρός τι ρόλο παίζει στην θεραπευτική διαδικασία?
Μήπως το θαύμα το χρειαζόμαστε για να αποφύγουμε το μοιραίο? Από το φόβο του άγνωστου προς το θάνατο? Γιατί δεν μπορούμε να τον αποδεχθούμε ως φυσική συνέχεια της ζωής? Προφανώς δεν μπορεί κάποιος να πεθάνει αν πρωτίστως δεν έχει ζήσει. Και τι κακό με αυτό?
Θα έλεγε κάποιος υπάρχουν πολλοί θάνατοι, θάνατοι σε μικρότερες ηλικίες, θάνατοι από ατυχήματα ξαφνικοί και απροσμενοι, αλλά και θάνατοι από γήρας, όταν πια ο οργανισμός δεν έχει άλλες εφεδρείες.
Από την μικρή μου εμπειρία ως γιατρός θα πω πως χρειαζόμαστε το θαύμα γιατί δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την απώλεια, την έλλειψη, την φυγή ενός κοντινου μας προσώπου. Από την δική μας πλευρά ως ασθενείς δεν μπορούμε να διαχειριστούμε το ενδεχόμενο της μη ύπαρξης.
Εγωιστικό, και στις δυο περιπτώσεις.
Είναι λίγο οξύμωρο, ως βαθιά θρησκευόμενος λαός θα περίμενα να έχουμε εντελώς διαφορετικη αντιμετώπιση.
Θα περίμενα να βλέπουμε ως θαύμα την ζωή που ζούμε καθημερινά και ως τέτοια να την αντιμετωπίζουμε, και όχι να αποζητούμε το “θαύμα” της αθανασίας.
Ο Επικουρος πολλά πολλά χρόνια πριν τα είχε λύσει αυτά, αλλά δυστυχώς τίποτα δεν έχουμε διδαχτεί ούτε από την ιστορία μας αλλά ούτε από την (ουσία) της θρησκείας μας!
” Κοίτα να συνηθίσεις στην ιδέα, ότι ο θάνατος για μας είναι ένα τίποτα. Κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στην αίσθησή μας· όμως θάνατος σημαίνει στέρηση της αίσθησης. Γι’ αυτό η σωστή εκτίμηση ότι ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτα για μας, μας βοηθά να χαρούμε τη θνητότητα του βίου: Όχι επειδή μας φορτώνει αμέτρητα χρόνια, αλλά γιατί μας απαλλάσσει από τον πόθο της αθανασίας. Δεν υπάρχει, βλέπεις, τίποτα το φοβερό στη ζωή του ανθρώπου που ‘χει αληθινά συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα το φοβερό στο να μη ζεις. Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται τον θάνατο, όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έρθει, αλλά επειδή υποφέρει με την προσδοκία του θανάτου.”
Αυτά έλεγε ο Επικουρος και είχε δίκιο, έχουμε σταματήσει να ζούμε το εδώ και τώρα, έχουμε σταματήσει να αισθανόμαστε, έχουμε σχεδόν σταματήσει να είμαστε άνθρωποι, να νοιαζόμαστε και να αγαπάμε, παρά τρέχουμε όλη μέρα και όταν έρχεται η ύστατη στιγμή γυρεύουμε θαύμα.
“Θαύματα” τέλος, μόνο ζωή!