Bullying – Από την αγκαλιά μας ξεκινούν και οι κακές και οι καλές ιστορίες…
Οι ιστορίες σχολικού εκφοβισμού πολλές. Από προσωπικά κυρίως βιώματα, όλες ξεκινουν από την περιθωροποίηση του θύματος. Σε κάθε περίπτωση, σήμερα δεν πρέπει να εστιάσουμε στο παιδί που βρίσκεται στην απομόνωση μόνο, αλλά πρώτα στο παιδί που ασκεί τη βία ή αλλιώς που εξασκείται στο μίσος και στο ρατσισμό.
Και αυτό το μίσος, η ιστορία δηλαδή του κάθε παιδιού που γίνεται θύτης, ξεκινά από την αγκαλιά μας. Από τον τρόπο που του δείχνουμε τον κόσμο. Από την αγκαλιά μας ξεκινούν και οι καλές και οι κακές ιστορίες… Είναι οι λεγόμενες “αρχές” που κάπως με ξενίζούν όταν μιλάμε για παιδιά, μιας και τα παιδιά έχουν τον ήλιο της αγάπης μέσα τους. Δυστυχώς όμως, με τον τρόπο μας, μερικές φορές τον σβήνουμε, τον σκοτεινιάζουμε…. Έχει σημασία μέσα σε ποιο σύστημα αξιών μεγαλώνει ένα παιδί όμως.
Για παράδειγμα, η γενιά μου, κι εγώ η ίδια μοιραία… μεγαλώσαμε υπό την ασφυκτική πίεση του νεοπλουτισμού. Η περιθωριοποίηση λοιπόν αφορούσε την κοινωνική και οικονομική επιφάνεια των οικογενειών μας. Ναι, σε μια επαρχιακή πόλη, το δάχτυλο της ενδοσχολικής βίας (ψυχολογικής κυρίως), σε έδειχνε γιατί ίσως δεν ζούσες σε ένα σούπερ σπίτι, δεν είχε τέλειο αυτοκίνητο ο μπαμπάς σου κοκ. Όχι μόνο βέβαια, αλλά και γι’αυτό…
Θα μου πείτε τα παιδιά πώς το διέκριναν αυτό; Όχι δεν το έκαναν αυτά. Σήμερα φαντάζομαι ότι τους το έδειχναν οι γονείς τους, με τον τρόπο ζωής τους, με τις χαμηλόφωνες κουβέντες στο σαλόνι ενώ τα παιδιά έπαιζαν γύρω τους, με τις παρέες που επιδίωκαν να έχουν και εκείνες που απεφευγαν. Ελπίζω σήμερα που είναι πια γονείς οι περισσότεροι από τους τότε μαθητές, να άλλαξαν…
Τα παιδιά για να μάθουν, ακούν, βλέπουν, αισθάνονται. Παράδειγμα, οι συζητήσεις που γίνονται γύρω από τους πρόσφυγες ή γύρω από παιδιά με κάποια αναπηρία, αύριο θα γίνουν συμπεριφορά, θα γίνουν στάση ζωής…
Το πρώτο μέτρο λοιπόν κατά της ενδοσχολικής βίας, είναι αυτό: Αφήστε τα παιδιά να χαρούν τις σχέσεις τους, αφήστε τα παιδιά να μάθουν τον κόσμο μέσα από την αγάπη και όχι την κακεντρέχεια, αφήστε τα παιδιά να αναγνωρίσουν τη διαφορετικότητα και να την αγκαλιάσουν, να μάθουν πως κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, γιατί είναι μοναδικός. Μην σβήνετε τον ήλιο μέσα τους σχολιάζοντας μπροστά τους τον οποιοδήποτε για το οτιδήποτε…
Να ονειρευτούμε έναν κόσμο χωρίς bullying…Και να τον ζήσουμε!
Και επειδή μας αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν μια ζωή αληθινή…και δεν την φιλτράρουν. Που κάνουν τη δυσκολία δύναμη την οποία θέλουν να την μοιραστούν, ακολουθεί η ιστορία ενός παιδιού που κάποτε βρέθηκε μπροστά από ένα δάχτυλο το οποίο “έδειχνε” τη διαφορετικότητά του (το ύψος του). Πρόκειται για τον φίλο μας Θωμά Τζιωρτζιώτη, που 25 χρόνια μετά, δεν ξεχνά ούτε για τον ίδιο αλλά ούτε και τα παιδιά που σήμερα βιώνουν κάτι ανάλογο….Τον ευχαριστούμε πολύ που μας επέτρεψε να μοιραστούμε τις σκέψεις του, την εμπειρία του μαζί σας. Όπως έγραψε με αφορμή την ημέρα κατά του Bullying:
“Πρίν 25 χρόνια ήταν ένα παιδί.
Ένα παιδί όπως όλα τα άλλα.
Ένα παιδί που ήταν όμως λίγο πιο ψηλό από τα υπόλοιπα.
Και αυτό ήταν η αιτία να το κοροϊδεύουν.
Να το κάνουν να νιώθει άσχημα.
Να κλαίει κάτω από τη κουβέρτα του για να μη το πάρουν χαμπάρι οι γονείς του.
Ένα παιδί που προσπάθησε να ‘δείξει” στους φίλους του ότι το να τον πειράζουν για αυτό τον έκανε να πονάει.
Τον πληγωνε.
Αλλά δε τα κατάφερε.
Και τα χρόνια πέρασαν.
Και αυτό το παιδί μεγάλωσε.
Έγινε άντρας.
Και αυτός ο άντρας ακόμη και τώρα νιώθει άσχημα όταν σκέφτεται αυτές τις στιγμές.
Και δε θέλει να τις ξαναζήσει κανένα παιδί.
Και μπορεί αυτός ο άντρας να μην έχει κάνει οικογένεια.
Να μην έχει παιδιά.
Να μην έχει το “δικαίωμα” να δίνει συμβουλές.
Αλλά με όσο μυαλό διαθέτει ονειρεύεται έναν άλλο κόσμο.
Έναν κόσμο που όλα τα παιδιά θα μεγαλώνουν χωρίς το φόβο.
Έναν κόσμο που οι γονείς πρώτα θα μαθαίνουν στο παιδί τους τρόπους και μετά θα τους νοιάζει τι επιδόσεις έχει στο σχολείο ή στις δραστηριότητες τους..
Να ονειρευτούμε λοιπόν??
6 Μαρτίου.”