Σχολές γονέων
Εσείς και τα παιδιά σας μαθαίνετε ο ένας από τον άλλο – Από την ειδική παιδαγωγό Ελένη Λιούτα
Γράφει η Ελένη Λιούτα
Ειδική Παιδαγωγός –
Κέντρο Διεπιστημονικής Ανάπτυξης
“Θα θελα να φτιάξω έναν ουρανό ,θα του βάζα αντί για ένα
δυο φεγγάρια ,ανόμοια .Το ΄να μικρό σαν παιδί και τ ’άλλο
μεγάλο σαν παράπονο!”- (Ελύτης)
Ας φτιάξουμε λοιπόν το φεγγάρι των παιδιών μας !
Είμαι γονιός σημαίνει κάνω λάθη και μαθαίνω από αυτά. Πόσο συχνά λέει ένα
παιδί «Ήταν υπέροχο αυτό που έκανες, μαμά»; Σχεδόν ποτέ. Ίσως και ο γονιός
να έχει την προσδοκία κάποιου είδους ανταμοιβής από το παιδί του και όταν
αυτό δεν γίνεται, να νιώθει ότι το παιδί τον «χτυπάει» για τις αποτυχίες του. Αυτό
που θα πρέπει να αποζητάμε είναι το παιδί μας να μας καμαρώνει κι αυτό δεν θα
γίνει αν εμείς δεν νιώσουμε επαρκείς ως γονείς. Μην ελπίζετε λοιπόν ότι θα τα
κάνετε όλα τέλεια. Κανείς δεν τα καταφέρνει. Τα λάθη σας θα σάς δείξουν τo δρόμο…
Ας μάθουμε λοιπόν από την παρακάτω αληθινή ιστορία…
Κάθε φορά που ο τετράχρονος Μιχάλης πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ με τη
μητέρα του, την Κατερίνα, ζητάει σοκολάτα. Η Κατερίνα λέει “Οχι”. Μερικά
λεπτά αργότερα, ο Μιχάλης αρχίζει να την χιλιοπαρακαλάει να του πάρει
σοκολάτα. Η Κατερίνα εξακολουθεί να λέει ” Οχι “. Μέχρι να φτάσουν στον
τρίτο διάδρομο, ο Μιχάλης έχει αρχίσει να θυμώνει και να παραφέρεται.
Τα παρακάλια του μετατρέπονται τώρα σε απαίτηση. Η απάντηση της Κατερίνας
εξακολουθεί να είναι “Οχι”. Το πρόσωπο του μικρού κοκκινίζει.
Κλοτσάει και ταρακουνάει το καρότσι για τα ψώνια. Η Κατερίνα τον απειλεί ότι
θα τον δείρει ,αν δε σταματήσει. Εκείνος δε σταματάει. Όταν φτάνουν στο
πέμπτο διάδρομο, ο θυμός του Μιχάλη ξεσπάει. Η Κατερίνα θά ΄θελει ν΄ ανοίξει
η γη να την καταπιεί, αλλά δεν έχει μέρος να κρυφτεί στο τμήμα των
κατεψυγμένων τροφίμων. Δάκρυα! Ουρλιαχτά! Κλοτσιές και τραντάγματα του
αγοριού. Όλοι κοιτάζουν έκπληκτοι. Η Κατερίνα δεν μπορεί να το αντέξει άλλο.
Υποχωρεί και της αγοράζει τη σοκολάτα.
Αυτή είναι σίγουρα μια σκηνή που σίγουρα ,όσοι είμαστε γονείς την έχουμε
ζήσει. Θέλω ,αγαπημένοι μου αναγνώστες ,να δούμε πως θα μπορούσαμε
να διαχειριστούμε καλύτερα και αποτελεσματικότερα την παραπάνω
κατάσταση, γιατί η ιδιότητα του γονέα θέλει υπομονή-επιμονή και θέληση!
(Προετοιμασία στο σπίτι)
“Μιχάλη , εσύ κι εγώ θα πάμε για ψώνια. Θέλω να με ακούς ,όσο θα είμαστε
στο μαγαζί. Δε θέλω να με ενοχλήσεις με κανέναν τρόπο. Μπορείς να με
βοηθήσεις κρατώντας τη λίστα με τα ψώνια. Μπορείς να σβήνεις τα πράγματα
καθώς θα τα βάζουμε στο καλάθι. Αν κάνεις ότι σου λέω και δε με ενοχλήσεις,
μπορείς να διαλέξεις τα κουλουράκια. Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις αυτό”.
(Μετά)
“Τα καταφέρνεις πολύ καλά με τη λίστα. Σ΄ ευχαριστώ”, “Είσαι πολύ
καλό παιδί που περιμένεις υπομονετικά. Ευχαριστώ, Μιχάλη”
“Εκτιμώ τη βοήθειά σου”.
Μετά από δυο βδομάδες εξάσκησης και ελάχιστες ασήμαντες
“υποτροπές”, το σχέδιο αποδείχθηκε ότι ήταν αποτελεσματικό.
Φτιάξτε λοιπόν το δικό σας φεγγάρι κάθε μέρα-κάθε ώρα με τα παιδιά σας!