Σχολεία: Φτου κι από την αρχή – Εκτός θέματος η συζήτηση για την επιστροφή στα θρανία

Αν είσαι άνθρωπος με συναίσθηση της κατάστασης δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια να καταλάβεις ότι η συζήτηση για το άνοιγμα των σχολείων τη στιγμή που δεν υπάρχει ούτε μισό κρεβάτι νοσηλείας βαριών περιστατικών στα νοσοκομεία της χώρας και δη της περιοχή μας στη Θεσσαλία. Είναι να αναρωτιέται κανείς με την τόση αισιοδοξία κάποιων, και την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να αγγίξει η πανδημία την οικογένειά τους. Και θέτουμε την έννοια της οικογένειας μιας και οι γιατροί εφησυχάζουν σε ότι αφορά τις επιπτώσεις του κορονοϊού στην υγεία των παιδιών.

Ωστόσο λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία, έρευνες που βγήκαν στη δημοσιότητα δείχνουν ότι τα σχολεία όχι απλά είναι χώροι υπερμετάδοσης μέσα στην κοινωνία αλλά καταλαμβάνουν και την πρώτη θέση! Τα παιδιά δεν ζούνε μόνα τους. Ζούνε σε οικογένειες, έχουν δραστηριότητες σαφώς πιο πολλές από αυτές των ενηλίκων. Κάπως έτσι ο σχεδιασμός και η στάση “κρύβουμε μια καμήλα πίσω ένα δάχτυλο” μας έφτασε σήμερα σε σημείο να μην μπορούμε να περιορίσουμε όχι μόνο τα κρούσματα, αλλά κυρίως τις νοσηλείες και τους θανάτους. Θάνατοι που πλέον δεν αφορούν μόνο ηλικιωμένους αλλά νεαρές ηλικίες.

Δεν θα διαφωνήσουμε ότι οι γονείς έρχονται να αντιμετωπίσουν πολλαπλές δυσκολίες με τα παιδιά συνεχώς στο σπίτι, την τηλεκπαίδευση, την τηλεργασία. Όλα αυτά είναι κατανοητά. Όμως η συζήτηση έπρεπε να γίνεται σε άλλο επίπεδο και δυστυχώς σε αυτή τη χώρα είναι δεδομένο ότι λείπει όχι μόνο η συνεπής πολιτική στάση αλλά και η διεκδίκηση για την διασφάλιση των αυτονόητων από πλευράς της κοινωνίας.

Έτσι, σήμερα έχουμε μια τηλεκπαίδευση που δουλεύει πλέον αλλά χάθηκε κάπου στο χάος των ΜΜΕ το αίτημα για παροχή υλικοτεχνικού εξοπλισμού ικανού να τη στηρίξει σε όλους τους μαθητές.

Έτσι θα χαθούνε ακόμη περισσότερα, αν τα σχολεία ανοίξουν πάλι όπως το Σεπτέμβριο. Χωρίς κανένα μέτρο αποσυμφόρησης με περισσότερες αίθουσες και δασκάλους. Χωρίς κανένα επιπλέον μέτρο καθαριότητας (περισσότερες καθαρίστριες, συνεχείς απολυμάνσεις, συσκευές καθαρισμού του αέρα των σχολικών αιθουσών). Χωρίς την παροχή μέτρων προστασίας που είναι αντισηπτικά και ΜΑΣΚΕΣ όχι υφασμάτινες αλλά αυτές που ενδείκνυνται για χώρους συνωστισμού.

Θα χαθούν ζωές και είναι βέβαιο, αν συνεχίσουν να εφαρμόζονται πρωτόκολλα του παραλόγου από τις διευθύνσεις εκπαίδευσης σε ότι αφορά την ιχνηλάτηση κρουσμάτων και τη λειτουργία τμημάτων με κρούσματα κορονοϊού στην κατεύθυνση να δείξουμε με κάθε τρόπο και κόστος ότι τα σχολεία είναι “καθαρά” από ιό. Το ζητούμενο είναι η προστασία της κοινωνίας, και είναι φανερό πλέον στη μικρή μας χώρα ότι σε αυτό απέτυχαν οι ιθύνοντες.

Ας αλλάξουμε την ατζέντα της συζήτησης και ας αναλάβουν δράση ουσιαστική και δυναμική οι Σύλλογοι Γονέων γιατί τα Χριστούγεννα που έρχονται θα πρέπει να είναι η ανάσα αισιοδοξίας για τα παιδιά μας κυρίως, και όχι ένα θρίλερ κι ένα βήμα στο κενό.