Κλείνοντας με ένα σπαραγμό …Μείνετε άνθρωποι μόνο αυτό μας έμεινε

Δεν μπορεί να υπάρχει γονιός που παραμένει αισιόδοξος μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Γονιός που να βλέπει, να συναισθάνεται την εποχή του, να συναισθάνεται τον κόσμο γύρω του. Και όχι δεν φταίει η πανδημία. Φταίει που παραμένουμε λίγοι μπροστά στην ευτυχία που πρέπει να παραδώσουμε στα χέρια των παιδιών μας. Και ποια ευτυχία χωρίζει τον κόσμο σε μεν και δε; Και ποια ευτυχία στηρίζεται στο μίσος; Ποια ευτυχία θα χτιστεί σε έναν κόσμο που βουλευτής της κυβέρνησης δίνει στην δημοσιότητα λίστα με μαθητές νηπιαγωγείου στοχοποιώντας τα για το επίθετό τους, και ενώ κινούνται εισαγγελικές αρχές και αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων, η κυβέρνηση του δίνει άφεση;

Ξέρουμε, το βλέπουμε σε σχόλια αναρτήσεων, σε σημεία και τέρατα των καιρών. Είναι πολλοί εκεί έξω που ο φασισμός τους τρώει τα σωθικά. Όμως, αλήθεια τι “μάνα τους γέννησε αυτούς”;

Διαβάστε παρακάτω τον λυγμό μια μητέρας. Και αν έχουμε ακόμη καρδιά ας σταθούμε στο ύψος των παιδιών μας, στο ύψος ενός άλλου κόσμου…

“Η βδομάδα έκλεισε με έναν σπαραγμό.

Πριν λίγο ήρθε μια Αφγανή γυναίκα κάπως διστακτικά. Ήθελε να μου μιλήσει. Ο διερμηνέας αργούσε κι εκείνη μου ζητούσε συνεχώς συγνώμη που με απασχολούσε από τη δουλειά μου.

Όταν τελικά εκείνος ήρθε, το αίτημά της έκανε την καρδιά μου να σπάσει.

Πριν λίγες εβδομάδες έχασε από κάποια ασθένεια το παιδί της 5,5 χρόνων. Σήμερα μου ζήτησε να πάρω τα ρούχα του και να τα δώσω σε κάποιο παιδί που τα έχει ανάγκη.

Είναι καινούρια τα ρούχα. Τα έχει πλύνει και τα έχει διπλώσει με ευλάβεια μέσα σε ένα κουτί.

“Φυσικά και θα το κάνω της είπα. Μόνο γράψε ένα γράμμα, που να μιλάει για το παιδί σου. Το όνομά του…..το πόσο όμορφο ήταν …τα παιχνίδια που του άρεσαν. Να ξέρει η μάνα που θα πάρει τα ρούχα, πόσο όμορφο παιδί ήταν!”.

Αγκαλιαστήκαμε.

Κι εκεί μέσα σε αναφιλητά την άκουσα να ψιθυρίζει ένα ακόμη αίτημα.

“Μονο σε παρακαλώ, τα ρούχα του παιδιού μου να τα πάρει ένα παιδί που ζει έξω από τη δομή. Το παιδί μου δεν πρόλαβε να ζήσει εκεί έξω. Ας ζήσουν τα ρούχα του”.

Είδατε κύριε Κωνσταντίνος Μπογδάνος / Konstantinos Bogdanos. Ένα παιδί πρόσφυγας λιγότερο στο ελληνικό νηπιαγωγείο.

Elena Karagianni

Camp Προσφύγων Σχιστού