Γύρνα φτερωτή του μύλου…

Ανηφορίζοντας για το Ροπωτό… Οι δρόμοι έρημοι από αυτοκίνητα, η φύση γύρω αφήνει τα χρώματά της να μας αγκαλιάσουν . Μόνοι μάρτυρες κατοίκων, ο καπνός από τις σόμπες των ελάχιστων πλέον κατοικημένων σπιτιών. Μέσα σε αυτή την ησυχία, συναντά κανείς άγρυπνο τον νερόμυλο του Ροπωτού. Η ντριστέλα του, ξαποσταίνει  δίπλα από τα πλυσίματα του καλοκαιριού. Το νερό ακούγεται ορμητικό να πέφτει στη φτερωτή του μύλου που ακούραστα αλέθει καλαμπόκια, προσφέροντας το παραδοσιακό καλαμποκάλευρο, τη λεγόμενη μπομπότα.

Απέναντι, το καφενεδάκι, αχνίζει κι αυτό ζέστη και παρηγοριά. Οι εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς, δένουν τόσο με το πετρόχτιστο του μύλου, θυμίζοντάς μας πώς ο άνθρωπος πήγαινε κάποτε χέρι χέρι με τη φύση. Μπαίνοντας στο μύλο, μας υποδέχεται η κυρία Γραμματική Ρίνη. Με την αγάπη της και τη φροντίδα της, ο μύλος μένει ανοιχτός όλο το χρόνο, ακούραστος… Μας ξεναγεί με ευχαρίστηση και μας εξηγεί πώς λειτουργεί. Εδώ η φύση δεν αντικρούεται με τον άνθρωπο. Δουλεύουν χέρι χέρι, με σεβασμό, με προσφορά ο ένας στον άλλο. Οι αγωνίες, σε αυτή στην γωνιά της περιοχής μας, δεν λείπουν. Προ ετών πια, η κυρία Γραμματική έφυγε από το χωριό αφού έχασε το σπίτι της στην καθίζηση. Έμεινε όμως στο μύλο η δουλειά της. Η μέριμνά της να κρατήσει ζωντανή μια παράδοση, προσφέροντας ένα πραγματικά τοπικό προϊόν, που όλο το βλέπουμε να μπαίνει βιομηχανοποιημένο κι αυτό πια, στα ράφια των σούπερ μάρκετ, από εταιρείες που ίσως δεν έχουν ιδέα πόσες και πόσες γενιές έθρεψε. Πόσοι και πόσοι μύλοι, γυρίζουν ακόμη για να το αλέθουν παραδοσιακά σε μικρά χωριά χαμένα μέσα σε χειμωνιάτικα τοπία.

Γυρίζει η φτερωτή του μύλου, κυλάει το νερό αλλά και ο χρόνος που εδώ μοιάζει να μη χάνεται αλλά να περνάει από χέρι σε χέρι, από αγάπη σε αγάπη, όπως και ο νερόμυλος του Ροπωτού.  Δίνοντας βέβαια και σε εμάς την ευκαιρία, μέσα στην ανάσα του σαββατοκύριακου να συναντήσουμε τις αληθινές ομορφιές του τόπου μας και τη γλυκύτητα των ανθρώπων που ακόμη πιστεύουν σε αυτές.