Kidsnews

Όταν οι δασκάλες μας ήταν πρωτάκια! – Η πρώτη μέρα στη σχολική αίθουσα – Συναισθήματα, φόβοι και όνειρα τριών αγαπημένων μας παιδαγωγών!

Και οι τρεις τους είναι μοναδικές. Είναι δασκάλες που ξεχώρισαν μέχρι σήμερα για την ενέργειά τους, την ακατάπαυστη θέλησή τους να ανοίξουν ορίζοντες, τη διαφορετική προσέγγιση της διαδικασίας της μάθησης. Αγαπημένες, όπως πολλές και πολλοί εκπαιδευτικοί της περιοχής μας. Οι κυρίες Ευφροσύνη (Φωφώ) Στουρνάρα από το 20ο Δημοτικό Σχολείο, Κατερίνα Μπλέτσα εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής και Ματίνα Κυραλέου από το Homework, ανοίγουν το κουτί των αναμνήσεων και μας μιλάνε για την πρώτη μέρα στη σχολική αίθουσα!

Την ώρα λοιπόν που γονείς και παιδιά ζούνε την αγωνία των πρώτων βημάτων στην εκπαίδευση, σε ένα σύστημα που η αλήθεια είναι ότι δεν αφήνει και πολλά περιθώρια να μην αγχωθείς, και οι δάσκαλοι βιώνουν τη δική τους αγωνία για το έργο τους και τις προκλήσεις του. Πόσο μάλλον όταν είναι η πρώτη φορά που διδάσκουν.

[divider]

«Κάθε πρώτη φορά είναι μια ιδιαίτερη και αξέχαστη εμπειρία»

«Κάθε πρώτη φορά είναι μια ιδιαίτερη και αξέχαστη εμπειρία» μας λέει η κα Ευφ. Στουρνάρα. «Πρώτη μέρα όμως στο σχολείο; Μια συναρπαστική γεμάτη συναισθήματα. Για τους μαθητές έτσι κι αλλιώς. Για τους δασκάλους;

 

Ένα ξένο άτομο προς διερεύνηση από όλους. Εκτεθειμένη σε πολλά μάτια και καινούργιους ανθρώπους. Σκέφτομαι, θα τα καταφέρω; Θα με αποδεχτούν; Θα δώσω όλα όσα πρέπει σ’ αυτά τα παιδιά;”

 

Η πρώτη μέρα λοιπόν η δική μου ξεχωριστή, περίεργη και θα έλεγα δύσκολη. Βρίσκομαι στην καρδιά του χειμώνα, Γενάρη του ’88 σ’ ένα ορεινό χωριό των Τρικάλων. Λεωφορείο εκείνη την εποχή δεν υπήρχε, λόγω χιονιού. Ανάβαση λοιπόν με το αυτοκίνητο σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες, πόσο μάλλον για ένα 23χρονο παιδί. Το σχολείο πρωτόγονο σχεδόν. Παλιό πέτρινο κτίριο, με ξυλόσομπα στο τέλος του χωριού.

Πλησιάζει η ώρα. Είμαι νομίζω έτοιμη. Ένα ξένο άτομο προς διερεύνηση από όλους. Εκτεθειμένη σε πολλά μάτια και καινούργιους ανθρώπους. Σκέφτομαι, θα τα καταφέρω; Θα με αποδεχτούν; Θα δώσω όλα όσα πρέπει σ’ αυτά τα παιδιά;

Το μυαλό μου γεμάτο αβεβαιότητα και ερωτηματικά. Η καρδιά μου χτυπά τρελά, ο κόμπος στο λαιμό ανεβοκατεβαίνει, τα χέρια μου τρέμουν και ιδρώνουν. Νομίζω πως κρυώνω. Τα μάτια μου ψάχνουν τα παιδιά. Ακούγονται φωνές. Έχω φτάσει στα όρια της ανυπομονησίας. Νάτα έρχονται χαρούμενα, γελαστά και πανέμορφα. Ε, λοιπόν ναι. Αυτά είναι τα πιο όμορφα παιδιά του κόσμου.

Εκεί τελειώνει το άγχος και αρχίζει μια σχέση αγάπης, στοργής, υπευθυνότητας».

 

[divider]

 

Όταν σπας στερεότυπα με το «καλημέρα»!

Μια ιδιαίτερη εμπειρία λόγω της νεαρής ηλικίας της έζησε την πρώτη μέρα ως δασκάλα η Κατερίνα Μπλέτσα, σπάζοντας τα στερεότυπα ετών που ήθελαν τις δασκάλες μεγαλύτερες και ιδιαίτερα «σικ».

“…ο Κωσταντίνος φώναζε γελώντας «αποκλείεται εσύ να είσαι δασκάλα , εσύ είσαι μικρή κοπέλα, δεν ντύνονται έτσι οι δασκάλες…» τον σκεφτόμουν και γελούσα όλη την μέρα μόνη μου…”

Όπως μας λέει, «Αν και θεωρητικά ήμουν έτοιμη με τις διδασκαλίες στο πλαίσιο της πρακτικής άσκησης στο πανεπιστήμιο, το συναίσθημα της πρώτης μέρας ήταν τελείως διαφορετικό. Μπορεί γενικότερα στη ζωή μου να είμαι άνετη και σίγουρη για τον εαυτό μου σε αντικείμενα που είμαι καλά καταρτισμένη, εκείνη την  πρώτη φορά δασκάλα με δική μου τάξη,  είχα μία ανυπομονησία και αγωνία παραπάνω. Ήμουν από τους τυχερούς που ορκίστηκα στο πανεπιστήμιο τον Ιούλιο και τον ίδιο Σεπτέμβρη δούλεψα. Αν και έχουν περάσει 11 χρόνια από τότε, πάντα θα θυμάμαι έναν μαθητή μου τον Κωσταντίνο. Εκεί που είχα αρχίσει να λέω στα παιδιά ποια είμαι και τι ήρθα να κάνω στο σχολείο ,ο Κωσταντίνος φώναζε γελώντας «αποκλείεται εσύ να είσαι δασκάλα , εσύ είσαι μικρή κοπέλα, δεν ντύνονται έτσι οι δασκάλες…» τον σκεφτόμουν και γελούσα όλη την μέρα μόνη μου… Πρώτη μέρα και είχα ήδη σπάσει ένα στερεότυπο και ένιωθα πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

 

[divider]

 

Μεγάλα παιδιά, μεγάλες προκλήσεις

Για σκεφτείτε τώρα να είσαι «πρωτάκι» εκπαιδευτικός σε μεγαλύτερα παιδιά… Η Ματίνα Κυραλέου, θυμάται, «Ήταν αρχές Ιανουαρίου του 2015 όταν κλήθηκα από την σχολή μου, σχολή φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών , να παρουσιαστώ στα πλαίσια της πρακτικής μου άσκησης στο Αρσάκειο Γυμνάσιο Ψυχικού.

“Τα όνειρα, την αισιοδοξία , την όρεξη για δουλειά. Τα τρεμάμενα βήματα του “πρωτάρη”, την ανασφάλεια λόγω έλλειψης εμπειρίας για το αν θα τα καταφέρω !”

Ακόμα θυμάμαι την αγωνία και τον ενθουσιασμό της πρώτης μέρας. Το χτυποκάρδι μου στον ήχο του πρώτου κουδουνιού. Τα όνειρα, την αισιοδοξία , την όρεξη για δουλειά. Τα τρεμάμενα βήματα του “πρωτάρη” , την ανασφάλεια λόγω έλλειψης εμπειρίας για το αν θα τα καταφέρω !

Μπαίνοντας στην τάξη 18 ζευγάρια μάτια ήταν καρφωμένα πάνω μου , γεμάτα απορία και ταυτόχρονα ενθουσιασμό , ίσως λόγω του νεαρού της ηλικίας  , ανυπομονούσαν να γνωρίσουν τον τρόπο σκέψης και διδασκαλίας μου. Έτσι πέρασαν έξι μήνες γεμάτοι εμπειρία, γνώση , διαπροσωπική επικοινωνία με σεβασμό πάντα  στην ιδιαιτερότητα και στην προσωπικότητα του κάθε μαθητή …

Σήμερα ως εργαζόμενη σε γνωστό κέντρο μελέτης της πόλης μας εμπλουτίζω την συνταγή της γνώσης με νέα υλικά της σύγχρονης παιδαγωγικής. Έτσι, συνεχίζω αντλώντας δύναμη από την αγάπη των παιδιών έχοντας πάντα ως σημείο αναφοράς της διδασκαλίας μου το γνωμικό ότι η γνώση είναι δύναμη και η υπομονή είναι αρετή !!!»

Back to top button