KidsnewsΣχολές γονέων

Σχολεία και Πανδημία : Και τώρα ας παίξουμε…

Θυσιάσαμε πολλά στο βωμό της κυβερνητικής πρόθεσης να φανεί ότι κατάφερε να “μας επιστρέψει” σε μια κανονικότητα. Μωησής και σωτήρες και μπόλικη δόση φτηνής επικοινωνιακής πολιτικής – ως προς την ποιότητα γιατί κατά τα άλλα την πληρώνουμε ακόμη ακριβά- το μόνο που κατάφεραν ήταν να φτάσουμε ένα βήμα πριν την έναρξη των σχολείων, με πολλαπλάσια κρούσματα και χωρίς κανένα σχέδιο για την προστασία μαθητών, εκπαιδευτικών και ολόκληρης της κοινωνίας.

Πριν από λίγο ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος δήλωσε ότι τα σχολεία θα ανοίξουν κανονικά στις 7 Σεπτεμβρίου. Την ίδια ώρα η επιστημονική κοινότητα προτείνει να μη ληφθεί a priori αυτή η απόφαση αλλά να ληφθεί με βάση τα στοιχεία που θα προκύψουν τις επόμενες μέρες. Είναι φανερό ότι πλέον περνάνε τη συζήτηση από το πεδίο των ευθυνών στο ευκολοχώνευτο και βολικό πεδίο της κοινωνικής διαμάχης: ανοιχτά σχολεία Vs κλειστά σχολεία.

Κάπως έτσι γίνεται η προσπάθεια να γλυτώσουν τη γενική κατακραυγή για τον μέχρι τώρα χειρισμό, που στην ουσία δεν ήταν τίποτα άλλο από το θέατρο του παραλόγου, χωρίς καμία οργάνωση, χωρίς καμία ουσιαστική προετοιμασία. Αυτή τη στιγμή, και με δεδομένο ότι γνωρίζανε ακριβώς τι θα ακολουθούσε με το άνοιγμα του τουρισμού, έπρεπε ήδη να έχει προσληφθεί έκτακτο εκπαιδευτικό προσωπικό ώστε να διαμορφωθούν μικρά τμήματα στα σχολεία τα οποία θα επέτρεπαν λόγω του περιορισμένου αριθμού των μαθητών και λιγότερες ημέρες μαθήματος μέσα στην εβδομάδα. Θα έπρεπε ήδη κάθε παιδί να έχει στη διάθεσή του τον εξοπλισμό και τα εργαλεία για το ενδεχόμενο τηλεκπαίδευσης. Όλα αυτά βέβαια σε άλλες χώρες παρέχονται ανεξάρτητα από την πανδημία. Δεν είναι δα και καμιά large παροχή αλλά το αυτονόητο δικαίωμα για την πρόσβαση στην μάθηση.

Αντί αυτών συζητάμε για μάσκες, για δανεικά τάμπλετ, για ένα σωρό ανούσια και βλέπουμε το μπαλάκι να πετιέται στην αρένα των social media και στην λεγόμενη “ατομική ευθύνη”. Η μόνη ατομική ευθύνη που αναλογεί στον κάθε πολίτη είναι που ανέχεται τη μέχρι τώρα αδιαφορία απέναντι στις ανάγκες του δημόσιου συστήματος υγείας, απέναντι στο μένος για τη δημόσια εκπαίδευση, απέναντι στα παιδιά μας, στους εργαζόμενους γονείς, στους οικονομικά αδύναμους συνανθρώπους μας και στις ευπαθείς ομάδες που συμψηφίζονται σε ένα αριθμό σε κάθε δελτίο ενημέρωσης, σαν να ήταν απλά “γραφτό” να νοσηλευτούν, να διασωληνωθούν και να πεθάνουν.

Καλό φθινόπωρο στον “υπέρκομψο” κόσμο της πολιτικής γυάλας…Οι υπόλοιποι δεν αλλαξαμε φέτος εποχές. Μείναμε εκεί που μας αφήσανε: στο μηδέν.

Ε.Χ.

 

 

 

 

Back to top button