Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού – Μια θλιμμένη “γιορτή”

Η 11η Δεκεμβρίου, με πρωτοβουλία του Ο.Η.Ε και της UNICEF, έχει ορισθεί ως Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού. Σύμφωνα με τη διακήρυξη «ο ετήσιος εορτασμός της προβάλλει τη σημασία που η Διεθνής Κοινότητα προσδίδει στα παιδιά όλου του κόσμου, ώστε να προετοιμάζονται πλήρως για να ζήσουν σε μία κοινωνία που θα σέβεται και θα προστατεύει τα ατομικά τους δικαιώματα».

Τι ισχύει σήμερα από όλο αυτό όμως; Σε έναν κόσμο που ακόμη η παιδική εργασία γεμίζει τις ντουλάπες της Δύσης με ρούχα, παπούτσια, είδη τεχνολογίας κτλ, που η φτώχεια στερεί και τα βασικά αγαθά από το 1/3 των παιδιών, που δεν υπάρχει ακόμη κανένα ικανό σύστημα πρόνοιας ώστε να προσφέρει ένα τοίχος προστασίας απέναντι σε κάθε μορφής βίας, που παιδιά ζούνε ακόμη σε κέντρα συγκέντρωσης κάτω από άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες, που δεν έχουν πρόσβαση σε πλήρη και δημόσια υγειονομική κάλυψη, οι παγκόσμιες ημέρες μοιάζουν με θλιμμένες γιορτές μιας ξεπεσμένης κοινωνίας ανίκανης να προφυλάξει ότι πιο αγνό διαθέτει.

Ας δούμε τη Χάρτα των Δικαιωμάτων του Παιδιού κι ας πούμε με το χέρι στην καρδιά τι από αυτά έχουμε σεβαστεί πριν προβούμε σε κάποια “βαθυστόχαστη” τοποθέτηση…

Η Χάρτα των δικαιωμάτων του παιδιού αναφέρει:

• Δικαιούμαι να έρθω στη ζωή. Δικαιούμαι να υπάρξω.
• Δικαιούμαι να μεγαλώσω σε έναν κόσμο χωρίς βία και φτώχεια.
• Δικαιούμαι να ζήσω σε έναν κόσμο που σέβεται και προστατεύει το φυσικό περιβάλλον.
• Δικαιούμαι να έχω ελεύθερη πρόσβαση στον μαγικό κόσμο της γνώσης.
• Δικαιούμαι να έχω ελεύθερο χρόνο και χώρο για να παίζω.
• Δικαιούμαι να μάθω τί είναι καλό για την σωματική και ψυχική μου υγεία.
• Δικαιούμαι να περνάω αρκετό χρόνο με τους γονείς μου.
• Δικαιούμαι να ζήσω με αθωότητα και ανεμελιά τα παιδικά μου χρόνια.
• Δικαιούμαι να ζήσω σε μια κοινωνία που προστατεύει τα προσωπικά μου δεδομένα.
• Δικαιούμαι έναν κόσμο ανθρώπινο, δίκαιο και ειρηνικό. Έναν κόσμο στον οποίο θα μεγαλώσουν αύριο τα δικά μου παιδιά