Bookcorner

ΜΟΙΡΟΛΟΪ – Μια ωδή στους ανθρώπους που είναι έξω από τις νόρμες

Πώς είναι πλασμένος ο κόσμος μας; Από χίλια μάτια, που σε μετρούν , που σε τρυπούν με όλη τη δύναμη που τους δίνει η εξουσία της «φυσιολογικότητας»… Κάθε διαφορετικό στιγματίζεται, στερείται δικαιωμάτων, απομονώνεται. Η μοναδικότητα τιμωρείται και μένει σε ένα μόνιμο καθαρτήριο, όπου πεθαίνει κάθε ελπίδα και όνειρο πριν καν γεννηθεί. Η ιστορία το έχει δείξει εξάλλου κατ’επανάληψη: Η «ελευθερία» είναι κίνδυνος. Η «ελευθερία» να «ΕΙΣΑΙ» αυτό που θέλεις, να ζεις όπως θέλεις, είναι ένα μεράδι ευτυχίας που στο προσφέρει η πρώτη σου ανάσα και από την επομένη κιόλας αναπνοή δίνεις αγώνα για να την κρατήσεις. Αν υπάρχει κάτι που μοιάζει αιώνιο σε αυτό που ονομάζουμε ζωή, είναι αυτός ο άθλος για να κρατήσεις την πρώτη σου αναπνοή ελεύθερη. Να μη χάσεις την υπόστασή σου.

Γράφει η Ελένη Χολέβα-Δημοσιογράφος

Και τώρα ένα βιβλίο. Το «Μοιρολόι»… Όλοι οι κάτοικοι αυτής της γωνιάς ξέρουμε τι σημαίνει. Ένα τραγούδι για τον καθένα μας. Για το τελευταίο ταξίδι όπου οι στίχοι ντύνονται με τον αποχαιρετισμό της ζωής που έζησες. Το κύκνειο άσμα των λευκών φτερών, σε εμάς ντύνεται με το μαύρο του πένθους. Κάθε ζωή στο τελευταίο τραγούδι, στην τελευταία στροφή γίνεται πολύτιμη. Για όλους; Όχι.

Ένα πλάσμα γεννιέται από άγνωστη μητέρα από άγνωστο πατέρα. Αγνώστων στοιχείων και αναφορών. Ο τόπος, ένα ελληνικό νησί, ένα όμορφο νησί με άσπρα παστρικά σπίτια αναλλοίωτο, με αδιατάραχτους θρησκευτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς κανόνες. Το πλάσμα αντιμετωπίζεται από την πρώτη στιγμή ως μίασμα. Ένα κορίτσι…που εγκαταλείπεται στα σκαλιά του ναού για να αναλάβει το μεγάλωμά του ο Ιεροπατέρας.

Αλύγιστες οι ψυχές του νησιού, δεν πρέπει να αλλάξει ούτε γραμμή από τις αρχές τους. Το κορίτσι είναι «ξένο», παράσιτο. Όλοι οι χωριανοί την αποφεύγουν και τα παιδιά την πετροβολούν, της πετάνε βρομιές και την βρίζουν ότι : έχει το σημάδι του Φοβέρα στο πόδι, έχει τον πάσσαλο στη συνείδησή της , έχει την αμαρτία στο αίμα της ,πούλησε τα μαλλιά της στον Διάβολο, είναι μάγισσας γέννημα, είναι φόνισσα μωρών, είναι τσούλα….

Δεν έχει δικαίωμα ούτε στο να έχει όνομα. Δεν έχει δικαίωμα να έχει κάτι στην κτήση της. Το χωριό τιμωρεί ξανά και ξανά, λεπτό προς λεπτό την τύχη της. Είναι κατάρα να είσαι γεννημένος «άσχημος»-χωρίς το σχήμα των ζωών των υπολοίπων κατοίκων του νησιού δηλαδή- σε ένα τόσο όμορφο μέρος. Εξάλλου το όνομα του είναι σαφές «Το όμορφο χωριό» που στο τέλος όμορφα θα καεί από το ίδιο του το μίσος και την στέρηση, την απέχθεια και τη δύναμη που με τα χρόνια περνάει στα χέρια όλο και πιο λίγων «ανώτερων όντων» της αρσενικής φυλής.

Όλα για την ασφάλεια των πολιτών της τοπικής κοινωνίας! ,Οι νησιώτες της ιστορίας ζούνε αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο. Διοικούνται από ένα συμβούλιο δεκατριών ανδρών, τους Πρεσβύτερους.  Είναι αυτοί που αποφασίζουν για όλα. Είναι αυτοί που θέτουν τους κανόνες ακόμη και τους ιερούς… της Κοραβέλ. Αλλάζουν, σβήνουν και ξαναγράφουν ακόμη και τα λόγια των Θεών.  Οι άνδρες του χωριού μαθαίνουν να γράφουν και να διαβάζουν, έχουν τον πρώτο ρόλο σε κάθε σπίτι και περνούν τις ελεύθερες ώρες τους στο καφενείο. Οι γυναίκες μαθαίνουν να υπακούν…. Υφίστανται τη σκληρή βία ως κάτι που η ζωή το θέλησε. Η μοίρα έπλεξε το δικό τους Μοιρολόι.

Μα όπως δίνει το σήμα η πρώτη σελίδα του βιβλίου:

«Κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να υπακούει» (Χανα Αρεντ)

 

Η Ελευθερία, κερδίζεται. Το «Κορίτσι» αυτοπροσδιορίζεται, κι όσο κι αν υποφέρει νικά το φόβο και τον πόνο, ανοίγει τα φτερά της και φεύγει μαζί με τον επόμενο σπόρο της δίψας για ζωή, αγάπη, γνώση.

 

Το βιβλίο λοιπόν είναι το Μοιρολόι που έγραψε το «Κορίτσι» καταφέρνοντας, να καθορίσει τη δική της ιστορία για την ίδια. Γραμμένο σε 128 στροφές…Μια ωδή στους ανθρώπους που είναι έξω από τις νόρμες των κλειστών ελληνικών κοινωνιών και που υπομένουν τον «όμορφα» πλασμένο κόσμο μας.

Η συγγραφέας Κάρεν Κελερ, ζει στο Αμβούργο αλλά επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα. Το συγκινητικό είναι ότι η απόσταση αυτή, ήταν πραγματικά χρήσιμη για να δει βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία και να ξεφύγει από το στερεότυπο «ήλιος, θάλασσα, έρωτας»- τέλος. Βλέπει την ομορφιά και απορεί ίσως, πώς γίνεται σε έναν τόσο ιδανικά πλασμένο τόπο, να γεννιέται τόση δυστυχία… Κι εμείς απορούμε.

Το βιβλίο της Karen Köhler, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Αλεξάνδρας Παύλου και είναι από τα πιο δυνατά που έχω διαβάσει τον τελευταίο χρόνο.

Back to top button