Kidsnews

ΕΔΡΑ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ – Το πρώτο ταξί για ΑμεΑ στα Τρίκαλα αλλάζει τη ζωή ενός μαθητή και δείχνει το δρόμο της προσβασιμότητας

Κάθε σχολική χρονιά, πολλοί μαθητές αναγκάζονται να διανύουν χιλιόμετρα για να πηγαίνουν σχολείο. Μένοντας σε χωριά και σε περιοχές όπου ο αριθμός μαθητών δεν είναι αρκετός για να λειτουργήσει σχολική μονάδα, παίρνουν πρωί-βράδυ τους δρόμους για να παρακολουθήσουν σχολικά μαθήματα, να πάνε φροντιστήρια, ωδεία και άλλες δραστηριότητες. Αυτό περιγράφει από μόνο του μια δύσκολη καθημερινότητα. Σκεφτείτε τώρα τις ίδιες διαδρομές για ένα παιδί που κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο, μένει σε ένα χωριό του δήμου Φαρκαδόνας, είναι μαθητής του Ενιαίου Ειδικού Επαγγελματικού Γυμνασίου-Λυκείου στα Τρίκαλα… Σίγουρα η δυσκολία γίνεται μεγαλύτερη και πολλές φορές τα εμπόδια ανυπέρβλητα.

 

Αυτά τα εμπόδια είδαν οι συμμαθητές του, και αφού το συζήτησαν, σκέφτηκαν ότι η περίπτωση αυτή πρέπει να ακουστεί, γιατί δεν είναι η μόνη. Κάπως έτσι γυρίστηκε η ταινία «Έδρα Παναγίτσα», που συμμετέχει στον 10ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους «Cinema…διάβασες;».  Το σενάριο της ταινίας με τίτλο «Έδρα Παναγίτσα» βασίζεται λοιπόν, στην αληθινή ιστορία του μαθητή της Γ΄ Λυκείου, Νικόλαου Σταματιάδη.

Το αίσιο της περίπτωσης είναι ότι ο οδηγός ταξί που ανέλαβε τη μεταφορά του παιδιού, και ο οποίος είναι επίσης πρωταγωνιστής στην κινηματογραφική απόδοση της ιστορίας, κ. Τάσος Λίτσιος, είδε το πρόβλημα, διαπίστωσε το άδικο και αποφάσισε να το λήξει αγοράζοντας ένα ειδικό ταξί για τη μεταφορά ατόμων με κινητικά προβλήματα. Μιλήσαμε λοιπόν μαζί του για αυτή του την απόφαση αλλά και όσα βίωσε κι αυτός, από τη μέρα που ανέλαβε τη μεταφορά του Νίκου προς και από το σχολείο του.

Η ιστορία ξεκινά με τον κ. Λίτσιο να αναλαμβάνει το δύσκολο αυτό έργο. «Κάθε μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο, αποφάσισα να κάνω τη ζωή αυτού του παιδιού πιο εύκολη, αλλά και τη ζωή πολλών συμπολιτών μου, αντικαθιστώντας ένα από τα δύο οχήματά μου, με ταξί για ΑμεΑ» δηλώνει ο κ. Λίτσιος. Από διπλανό χωριό, ήξερε την οικογένεια του παιδιού, έβλεπε την προσπάθεια όλων τους να μπορέσει ο μαθητής να έχει τις ίδιες ευκαιρίες στη ζωή να διεκδικήσει το δικαίωμά του να πάει σχολείο, να κινηθεί και αυτό τον συγκίνησε. «Είναι δύσκολο για τις οικογένειες και τους ιδιώτες να αγοράσουν ένα ανάλογο αυτοκίνητο. Η γραφειοκρατία και η αναμονή είναι τεράστια μέχρι να πάρουν τις εγκρίσεις» αναφέρει επίσης ο κ. Λίτσιος ο οποίος μετά την αγορά του ταξί, έδωσε την ευκαιρία σε πάρα πολλούς συμπολίτες του να μετακινούνται. «Εξυπηρετώ Τρίκαλα Λάρισα, και είναι πραγματικά πολλές οι περιπτώσεις. Πολλοί άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι και εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους. Μακάρι να έχουμε πλήρως προσβάσιμους δρόμους, κτίρια, μέσα μαζικής μεταφοράς. Μακάρι να αλλάξουμε νοοτροπία και να μη γίνονται όλα για τα μάτια του κόσμου».

Τον ρωτάμε για το τελευταίο… «Η νοοτροπία μας δεν είναι σωστή. Μπορεί να σταματάω σε κάποιο σημείο για να κατεβάσω τον επιβάτη, και ενώ βλέπουν οι πίσω οδηγοί ότι πρόκειται για ταξί ΑμεΑ για άτομο με αναπηρικό καροτσάκι κοκ, κορνάρουν, φωνάζουν…Λυπηρά πράγματα. Την ίδια ώρα και οι δήμοι ξέρουν τι σημαίνει αυτοκίνητο για μεταφορά ατόμων με κινητικά προβλήματα, φαίνεται όμως να το αγνοούν. Δεν αφήνουν αρκετό χώρο για άνετο παρκάρισμα με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προβλήματα».

Για να υπερνικηθούν όλα αυτά τα προβλήματα, υπάρχει ένας κύκλος προσπάθειας. Κι αυτό είναι το σημαντικό: Το σχολείο, η κοινωνία, η οικογένεια, οι φίλοι, η πόλη… Όλοι για έναν!

 

Back to top button