SchoolicanteraΣχολές γονέων

Από το Πρότυπο σχολείο του κάποτε… στο σήμερα της άγριας αριστείας

Υπήρξα παιδί που φοιτούσα κάπου ανάμεσα στο 1989 – 1993 σε πρότυπο Δημοτικό Σχολείο. Όχι δεν είχα δώσει ανταγωνιστικές εξετάσεις για να πετύχω την εισαγωγή στον κόσμο των αρίστων. Απλά το σχολείο ήταν δίπλα από το σπίτι μου. Η αλήθεια είναι πως έχω συγκρατήσει ελάχιστα από τον τρόπο με τον οποίο τότε είχε αποφασιστεί ότι κάποια σχολεία θα αποτελούν “πρότυπα” έναντι των άλλων. Θα μιλήσω όμως μέσω των εμπειριών μου για το τι συνέβαινε και τι λόγο ύπαρξης είχε το λεγόμενο πρότυπο-πειραματικό σχολείο την εποχή εκείνη.

Γράφει η Δημοσιογράφος Ελένη Χολέβα

 

Ο ρόλος του λοιπόν ήταν κυρίως πειραματικός. Δοκίμαζαν ας πούμε εκπαιδευτικές μεθόδους στην πράξη με τη λογική: αν πετύχουν το διευρύνουμε, αν όχι το αφήνουμε ως έχει και συνεχίζουμε. Εντάξει… κι αυτό δεν ήταν και το καλύτερο, σίγουρα όμως απέχει μίλια από το ανθρωποφάγο σύστημα που εφαρμόζουν σήμερα. Τότε λοιπόν, το σχολικό ωράριο προέβλεπε εφτάωρο πλην της Παρασκευής. Δύσκολο αλλά εφικτό και ανεκτό λόγω της φύσης των μαθημάτων. Ξένες γλώσσες από τη Β΄Δημοτικού, γαλλικά (που ακόμη με συνοδεύουν) αλλά και καλλιτεχνικά με εκπαιδευτικό Καλών Τεχνών!

Κάτι έμεινε σε μένα, κάτι έμεινε και στο σύστημα που εφαρμόζεται και σήμερα, με τραγικές εκπτώσεις βέβαια… Δεν έχουν όλα τα σχολεία καλλιτεχνικά-εικαστικά, δεν έχουν την επιλογή δεύτερης ξένης γλώσσας όλα τα παιδιά, λείπουν πάντα περισσότερα από όσα έχουμε. Κουτσουρεμένα και τσιγκούνικα, ό,τι πέτυχε κατά την πειραματική διαδικασία πέρασε στο ελάχιστο και στα υπόλοιπα σχολεία.

Τι συμβαίνει πλέον με τα αντίστοιχα σχολεία όμως του σήμερα; Τι αλλάζει; Βασικά… δεν έχουν καμία σχέση με το ρόλο της δημόσιας εκπαίδευσης. Στην ουσία το Υπουργείο Παιδείας, δεν επενδύει καν σε “άριστα” μυαλά μαθητών απλά δημιουργεί ξεκάθαρα ένα ακόμη πεδίο ιδιωτικής εκπαίδευσης! Μετά την Αττική, και στην πόλη μας! Εκπαιδευτικά, το σχολικό πρόγραμμα εστιάζει μόνο στους “βαθμούς” στην έννοια της “αξιολόγησης” αντιμετωπίζοντας τους μαθητές σαν υπαλλήλους που διεκδικούν μόνιμα και μια προαγωγή. Κι όσο οι γονείς θέλουμε να βλέπουμε παιδιά θαύματα, όσο κι αν υπάρχουν παιδιά θαύματα… κανένας δεν θα αντιμετωπίσει σε ένα τέτοιο σύστημα το παιδί μας ως θαύμα. Θα το αντιμετωπίσει ως πιστοποιητικό επιτυχίας, ως ένα ποσοστό, μια στατιστική. Θα κληθεί να δώσει εξετάσεις. Φυσικά ήδη υπάρχουν τράπεζες θεμάτων….και τραπεζίτες ιδιώτες που ευχαρίστως θα προετοιμάσουν για αυτή την κρίσιμη στιγμή τον μαθητή. Γεμάτο το διαδίκτυο με διαφημίσεις αντίστοιχες, έτοιμοι φροντιστηριακοί κολοσσοί με τις ευλογίες του Υπουργείου (Ιδιωτικής) Παιδείας.

Ενδεικτική ήταν η αγανάκτηση κάποιων γονέων που έστειλαν τα παιδιά τους σε Δημοτικά Πρότυπα και Πειραματικά και μετά έκαναν εκκλήσεις στο Υπουργείο Παιδείας μέσω δημοσιευμάτων να μη δώσουν τα παιδιά τους εξετάσεις και να κριθούν αν είναι κατάλληλα για τα κριτήρια του αντίστοιχου Γυμνασίου… Αφόρητη η πίεση και τα παιδιά ήδη είχαν προετοιμαστεί από το άριστο σχολείο βλέπετε…

Προσωπικά, όλο αυτό μου δημιουργεί θλίψη και απελπισία. Ασφυξία, ίσως είναι η κατάλληλη λέξη. Θεωρώ ότι αν έχει κάτι πραγματικά φανταστικό το κάθε δημόσιο σχολείο είναι η αίσθηση κοινωνικής ισότητας. Πολλά θρανία στη σειρά, κάθε παιδί ένας κόσμος. Όμορφοι κόσμοι που θα μάθουν μαζί, ανεξάρτητα από την κοινωνική και οικονομική τους θέση. Ανεξάρτητα από το τι θα επιλέξουν επαγγελματικά μετά από μια δεκαετία. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε μισό λόγο που να δικαιολογεί την απόφασή μας να βάζουμε τα παιδιά μας σε έναν τόσο ανταγωνιστικό στίβο από τόσο τρυφερές ηλικίες. Δεν μας φτάνει άραγε που τους έχουμε ετοιμάσει έναν κόσμο άδικο και απάνθρωπο να τα περιμένει;

Θέλουμε να τους τον συστήσουμε από τα πρώτα τους βήματα; Και δεν ντρεπόμαστε όταν τους τον δείχνουμε;

Και για όσους γονείς βλέπουν στο Πρότυπο την απάντηση απέναντι στο απαξιωμένο δημόσιο σχολείο, ας σκεφτούν τι έπραξαν για να το κάνουν καλύτερο. Τι διεκδικήσαμε, τι κάναμε εκτός από το να κρίνουμε τους λειτουργούς του αλλά όχι τους εμπνευστές και τους πραγματικούς ενόχους της απαξίωσης;

Αν θέλουμε “Πρότυπα” σχολεία, ναι να τα διεκδικήσουμε για όλα τα παιδιά και όχι να συναινούμε σε “παιδομάζωμα” στην κούρσα των ιδιωτικών συμφερόντων.


 

 

 

 

 

 

 

Back to top button